|
"Ik ben er trots op dat ik werk!” |
Haar man ging onverwacht bij haar weg. Ellen was net afgestudeerd en zorgde voor haar jonge kinderen van 3 en 4 jaar. “Ik wilde nog een jaar van mijn dochtertjes genieten voordat ik weer aan het werk zou gaan. Zij naar school en ik een baan, dat was het plan. De echtscheiding gooide roet in het eten. Van de ene dag op de andere zat ik in de bijstand.”
De wereld van Ellen stond op zijn kop, ze stond er plotseling alleen voor. Van de bijstandsuitkering kon Ellen de hypotheek niet betalen. Ze verhuisde naar een huurwoning met de kinderen. “De rompslomp rond de echtscheiding heeft me veel energie gekost. En nog steeds, want er is elke dag wel iets dat geregeld moet worden. Gelukkig kreeg ik snel de toeslagen en heffingskortingen van de Belastingdienst.”
Er is werk genoeg
Ellen vroeg een uitkering aan om de eerste maanden te overbruggen. “Ik wilde zo snel mogelijk aan het werk. Dat zou moeten lukken met mijn MBO-diploma op zak. Er is werk genoeg. Toch kon ik het even niet opbrengen. Ik sliep slecht, wist niet hoe ik werk zou moeten combineren met de zorg voor de kinderen. Maar in de bijstand, nee, dat moest zo kort mogelijk duren.”
Hulp
Ellen had gesprekken met haar casemanager. “Ik was blij dat het een vrouw was van mijn leeftijd. Ze was zelf ook gescheiden en wist precies wat er allemaal bij komt kijken. We konden het goed met elkaar vinden en maakten goede afspraken. Met haar hulp zou ik de boel wel weer op de rit krijgen. Ze adviseerde me ook om met een psycholoog te gaan praten. Solliciteren, dat kon ik zelf wel.”
Werk en zorg combineren
Ellen verhuisde naar de andere kant van de stad en de kinderen waren snel thuis in hun nieuwe woonomgeving. Stap voor stap kwam alles in rustiger vaarwater. “In het voorjaar belde mijn casemanager me op. Er was een vacature bij de administratie van een fabriek, waar ik de uren zelf in zou mogen delen. Het was niet precies de baan die ik zocht, maar het klonk me als muziek in de oren. Deze baan kon ik combineren met de zorg voor mijn kinderen totdat de kleinste naar school zou gaan. Met het salaris en de alimentatie zou ik nét uit de bijstand zijn. Eén gesprek was genoeg en ik werd aangenomen als administratief medewerker.”
Grijp de kansen die je krijgt!
Ellen werkt nu een half jaar. “Het gaat goed en ik vind het leuk om te werken, om collega's te hebben. Ik ben er trots op dat ik een baan heb en niet meer hoef te zeggen dat ik in de bijstand zit. De flexibele werktijden zijn een uitkomst. De jongste gaat na de zomer naar school en dan ga ik me verder ontplooien. Ik ben aan het solliciteren naar de baan die beter past bij mijn studie als medisch secretaresse. Mijn hart ligt toch meer in de zorg. Deze baan heeft in er in ieder geval voor gezorgd dat ik het contact met de arbeidsmarkt niet verlies. Want solliciteren vanuit een baan is gemakkelijker dan werk vinden vanuit de bijstand. Mijn advies aan iedereen in de bijstand is dan ook: Grijp met beide handen de kansen die je krijgt!”
|
